Ο Μπάρμπα-Κώστας σε προχωρημένα γεράματα είχε ταυτισθεί με το γαϊδουράκι του. Μικρό, κοντό και δυνατό, τον εξυπηρετούσε αφάνταστα. Εύκολα ανέβαινε, εύκολα κατέβαινε, πήγαινε όπου ήθελε.

Το γαϊδουράκι όμως είχε ένα ελάτωμα. Αν έβρισκε κοπριά, έσκυβε να μυρίσει και δεν κουνιόταν αν δεν έπαιρνε την  … δόση του. Δεν πάει να φώναζε ο Μπαρμπα-Κώστας, δε πάει να το σκότωνε στο ξύλο, αυτό τίποτα.

Ένα μεσημέρι ο Μπαρμπα-Κώστας περνουσε έξω από την Αστυνομία. Το γαϊδουράκι του βρήκε κοπριά και στάθηκε ….να πάρει την δόση του. Ο Μπαρμπα-Κώστας, κατά την συνήθη τακτική, σηκώνει την μαγγούρα και αρχίζει. Ντάπ-Ντούπ, το Θ... σου, την Π... προχώρα γιατί θα ....., όξω φωνή

Από την φασαρία ξυπνάει ο χωροφύλακας. Βγαίνει έξω έχοντας χάσει τον ύπνο, και ακολουθεί ο διάλογος:

-        Δε μου λες γέρο, γιατί χτυπάς το ζώο;

-        Και τι σε νοιάζει εσένα, δικό σου είναι;

-        Ξέρεις ότι υπάρχει εγκύκλιος που απαγορεύει να χτυπάς τα ζώα και μπορώ να σε κλείσω μέσα; Μην το ξαναχτυπήσεις.

-        Α! Εντάξει Καπετάνιο.

Τι να κάνει ο Μπαρμπα-Κώστας. Δεν μπορούσε να χωνέψει πως μια εγκύκλιος του απαγόρευε να χτυπήσει το γαϊδούρι του! Ελα όμως που ήταν και ο Χωροφύλακας! Βγάζει τον σουγιά, αρχίζει να τρυπά το ζώο στα καπούλια, ψιθυρίζοτας.

- Ντε το Θ... σου. Και δεν θα σε βγάλω στ’ αλώνια να σου γ…. την εγκύκλιο!